دنیای این روزای من

نَفَس می کشم
راه می روم
حرف می زنم
و گاهی
بی هوا می خندم؛

تو نیستی
و من
زنده ام هنوز.
چه قصه‌ی ساکتِ دردناکی...

باورت می شود؟!
/ 13 نظر / 22 بازدید
نمایش نظرات قبلی
مریم

زندگی رسم غریبی دارد عادت نیز از رسمهای غریبش است

siavash

گاهی اوقات همانگونه که یکهو آمده ای یکهو باید بروی عالی بود مثل همیشه

سلام.به خاطر آهنگ سایت خیلی ممنون لطف کردید که نامش را برام فرستادید. سپاس

ساناز صلح‌دوست

اینجا را نگه داشته ام برای وقتهایی که از همه جا میبُرم چه قصه‌ی تکراریِ غریبی

گولدن

روزی خواهد آمد که آنکه باید باشد هست. ایمان دارم.