! دلم روشن است

دست هایم که خالی‌ست؛

اما
پای تمام مادریهایِ نکرده ام را
"تو" امضا کن.

از در و دیوار دلم
شعر می بارد؛
لابد
همین روزها بر می گردی...

دلتنگ که می شوم
حالت را از باد می پرسم.
از همین بادهای هر از گاهی
از همین بادهای بهاری...

بادها
هنوز هم
رسالت شان را گم نکرده اند؛
یادت را می آورند
و عطر پیراهنت را...

پ.ن: عنوان پست، از ابیات جناب فاضل نظری‌ست.

پیِ ردپایت می گردم؛
گاهی
میان اینهمه شلوغی...

اینبار "تو" دیر رسیدی

من
رفته بودم.

بیدها را دیده ای؟
هر چه مجنون تر
سر به زیرتر.

من از تکرارِ اینهمه سکوت
می ترسم.
گاهی بلندتر صدایم کن!

دارم بلد می شوم؛
دوستت داشته باشم
بی هیچ چشم داشتی...